Czwartkowy wieczór. W kościele św. Jadwigi w Chorzowie cisza jak makiem zasiał. Na zasłanym białym obrusem stole gorzkie zioła, kielichy, maca, jajko, kość. Pastor Kazimierz Barczuk zaczyna swą poruszającą opowieść: – Shalom, Szczęść Boże! Chciałbym cofnąć się z wami mniej więcej do 33 roku. Do ostatniej wieczerzy Jezusa. Pierwszy raz w historii świata symbol spotkał się wówczas z rzeczywistością. Symbol to baranki składane przez 1500 lat aż do czasu narodzenia Jezusa. Rzeczywistość to Jezus – prawdziwy Baranek. Kiedyś jeden z ewangelicznych Kościołów zaprosił mnie i zaproponował: „Zrób dla nas Paschę, ale bez tych wszystkich żydowskich elementów”. Zdumiałem się. Odparłem: „A czy mogę ją przygotować tak, jak robił to Jezus?”. Po jakimś czasie rada parafialna odezwała się; „OK. Zgadzamy się”. Poszli na kompromis z Jezusem! (śmiech) Co tutaj robię? Gdy skończyłem seminarium i zostałem pastorem, zmarła moja babcia. Wróciłem z Warszawy na Opolszczyznę. Poszedłem do szpitala, w którym umierała, z wujkiem, jej synem. Lekarz oddał nam torebkę, która po niej została. W środku znalazłem zdjęcie zrobione w 1963 roku. Rzeka Jordan. Przez 17 lat babcia codziennie to zdjęcie ze sobą nosiła. „Wujek – zaczepiłem – dlaczego babcia nosiła przy sobie tę fotografię?”. Wujek zaczął płakać: „Bo my… jesteśmy Żydzi”. Pierwszy raz się o tym dowiedziałem.

„Dlaczego zadają sobie tyle trudu?” – myślę. Bo będzie Pascha! Stary kwas trzeba wyrzucić! Paweł w liście do Koryntian pisał wprost: „Wyrzućcie więc stary kwas, abyście się stali nowym ciastem, jako że przaśni jesteście. Chrystus bowiem został złożony w ofierze jako nasza Pascha. Tak przeto odprawiajmy święto nasze, nie przy użyciu starego kwasu, kwasu złości i przewrotności, lecz przaśnego chleba czystości i prawdy”. To trzeba zrobić przed świętami! O ileż bardziej my powinniśmy świętować Paschę i usunąć kwas, skoro naszym barankiem jest sam Chrystus! Każde świętowanie rozpoczyna się od zapalenia świec przez kobietę. „Błogosławiony jesteś Ty, Pan nasz, Król świata…” – płyną słowa modlitwy. Wieczerza paschalna rozpoczyna się od modlitwy nad kielichem. Przeczytajmy fragment Księgi Wyjścia: „(...) niech się każdy postara o baranka dla rodziny, o baranka dla domu. Jeśliby zaś rodzina była za mała do spożycia baranka, to niech się postara o niego razem ze swym sąsiadem, który mieszka najbliżej jego domu, aby była odpowiednia liczba osób. (…) Zabije go całe zgromadzenie Izraela o zmierzchu. I wezmą krew baranka, i pokropią nią odrzwia i progi domu, w którym będą go spożywać. (…) Nie może nic pozostać z niego na dzień następny”. Pamiętacie, co działo się w Egipcie? Józef uratował nie tylko braci, ale i cały naród. Sprowadził ich do Egiptu. Nie przyszli tu jako niewolnicy, ale ludzie wolni. Mijały jednak lata, a Izraelici stawali się niewolnikami. I ci niewolnicy po jakimś czasie zaczęli wołać do Pana.

Jesteś królewiczem