Farid pracował w Dubaju w sklepie z luksusowymi garniturami. Do pracy przyjeżdżał taksówką – tam prawie nikt nie chodzi po ulicach, bo od upału aż mdli. Wchodząc do pracy, spoglądał zawsze 200 pięter w górę, gdzie Burdż Chalifa niczym karcący paluch wygrażał niebu. Tu, u stóp tej najwyższej budowli świata, osiadło luksusowe centrum handlowe, Dubai Mall, którego progi Farid przekraczał każdego dnia z pewnością siebie godną człowieka sukcesu. Podczas naszych spotkań przy kawie Farid opowiadał, że klienci go uwielbiali, bo nie szczędził im atencji. Praca była jego dumą.

Jedząc beczkę soli

Idę na debatę o uchodźcach. Uczestniczą w niej przedstawiciele UNHCR, Uniwersytetu Warszawskiego, Urzędu ds. Cudzoziemców, Parlamentu Europejskiego, Frontexu i Fundacji Refugees.pl. Dowiaduję się tam, że do Polski w ubiegłym roku wpłynęło 12 000 wniosków o udzielenie azylu. Oraz że pozytywnie rozpatrzono ok. 270. Dla porównania: w ubiegłym roku Niemcy udzieliły statusu uchodźcy 141 000 osób. Pytam więc pana z Urzędu ds. Cudzoziemców: jeśli chciałabym zaprosić zaprzyjaźnioną rodzinę z Syrii do Polski, co muszę zrobić i na jakie wsparcie ta rodzina może liczyć? Pan odpowiada bardzo uprzejmie, że wszyscy Syryjczycy otrzymują status uchodźcy bardzo szybko, ale o tym, jak mogą się tu pojawić legalnie, już się nie mówi. Pan jest naprawdę miły, ale najwyraźniej wie, że ja wiem, że droga legalna jest praktycznie niemożliwa. Na pytanie, na jakie wsparcie socjalne ze strony kraju mogą liczyć uchodźcy, również nie dostaję odpowiedzi.