Spojrzenie w przyszłość

Polsko-rosyjskie orędzie uświadamia odpowiedzialność za przyszłość chrześcijańskich narodów. Jest też wołaniem o obecność Boga w życiu publicznym. Czy będzie wydarzeniem profetycznym?

Trudno, aby przedstawiciele rosyjskiej hierarchii prawosławnej dokonywali wspólnie z Polakami rozliczenia z komunizmem, skoro takiego obrachunku nigdy nie zrobili na krajowy użytek. Jeśli zapadła decyzja o przygotowaniu dokumentu wspólnego, trzeba było zgodzić się na przyjęcie wrażliwości i ocen partnera. Z treści orędzia wynika, że jedynym punktem wspólnym, do jakiego doszli polscy i rosyjscy hierarchowie, było potępienie ateistycznych praktyk totalitarnego systemu sowieckiego. To daleko idącą powściągliwość. Czy zawarty w orędziu postulat dalszych badań historycznych, a także obiektywnego poznania faktów i ukazania rozmiarów tragedii oraz dramatów przeszłości jest wystarczającym podsumowaniem tragicznej przeszłości? Skoro nie opisaliśmy zbrodni, to co mamy sobie wybaczyć? Choć niewątpliwie słusznie autorzy orędzia przypominają, że przebaczenie nie oznacza zapomnienia. Podkreślają, że przebaczyć to znaczy wyrzec się zemsty i nienawiści, i uczestniczyć w budowaniu zgody i braterstwa między naszymi narodami.

Wobec nowych wyzwań

Najbardziej doniosły wymiar ma III część orędzia, zawierająca diagnozę obecnego stanu chrześcijaństwa w naszych krajach oraz w Europie. Autorzy zwracają uwagę na częste przejawy wrogości wobec Chrystusa, Jego Ewangelii i krzyża oraz próby wykluczenia Kościoła z życia publicznego. Zauważają, że fałszywie rozumiana świeckość przybiera formę fundamentalizmu i w rzeczywistości jest jedną z odmian ateizmu. Trudno o bardziej celne i precyzyjne opisanie świata postchrześcijańskiego, w którym żyjemy. Jasno sformułowana jest także ocena tych zjawisk. W orędziu wprost zapisano, że ciężkim grzechem przeciw życiu i hańbą współczesnej cywilizacji jest nie tylko terroryzm i konflikty zbrojne, ale także aborcja i eutanazja. Orędzie jednoznacznie opowiada się za poszanowaniem i obroną życia każdej istoty ludzkiej od poczęcia do naturalnej śmierci. Nie znam innego katolicko-prawosławnego dokumentu, który równie stanowczo oceniałby skalę zagrożeń oraz zawierał tak jednoznaczną afirmację zasad, którym powinniśmy być wierni w przyszłości. W tym sensie polsko-rosyjskie orędzie wpisuje się także w dialog Kościoła katolickiego z prawosławnym i z pewnością będzie czynnikiem wzmacniającym poczucie wspólnych wartości, które w perspektywie czasu mogą okazać się ważniejsze od różnic i sporów bardziej zakorzenionych w przeszłości, aniżeli oddających obecne problemy. Wspólne orędzie jest szansą na budowę alternatywnej płaszczyzny w naszych relacjach z Rosjanami. Przede wszystkim zaś zwraca uwagę, że pojednanie dokonujące się przez odnowę każdego człowieka. W tym ujęciu zwrócono uwagę, że choć ważne są działania polityczne i społeczne, które kształtują zewnętrzne warunki naszych kontaktów, najistotniejszy jest duchowy wymiar pojednania, prowadzący do spotkania w prawdzie pojedynczych ludzi. Dopiero na gruncie oczyszczenia i odnowy ludzi, Kościołów i narodów, skuteczny może się okazać apel, aby prosili o wybaczenie krzywd wyrządzonych sobie nawzajem. W laicyzującej się Europie, coraz bardziej wrogiej chrześcijaństwu, targanej wewnętrznymi konfliktami ze światem islamu, w prawosławnych Rosjanach będziemy mieć sojuszników częściej niż możemy się spodziewać. W tym kontekście wspólne orędzie może okazać się dokumentem profetycznym, trafnie odczytującym wyzwania przyszłości i wskazującym na wartość wspólnego, wobec nich chrześcijańskiego świadectwa.

«« | « | 1 | 2 | » | »»

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Pobieranie.. Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |